Tom Lesaffer blogt

09.11.2011

Last van de blues. Een beetje de decompressie na een fijne generale gisteren. Volgens sommigen zou dat de voorbode zijn voor een mindere première. Ik geloof er niks van. We zijn er klaar voor en morgen zal het bloed weer aan een rotvaart door de aders pompen. De adrenalinestoot zal onmiskenbaar hevig zijn. En toch mogen we nooit te zeker zijn van ons stuk. Dat laatste beetje twijfel moet er zijn. Om scherp te blijven. Om missers een stapje voor te zijn. Gisteren ook een paar keer op de wip gezeten maar vlekkeloos geanticipeerd. Dat schept vertrouwen maar vermindert daarom niet de stress, de drang om er te staan.

Dit is blogje drieënzestig. Meteen ook mijn laatste in het kader van 'De Buttesmitters' al volgt er wellicht nog een soort videoclip van ons lijflied. Heb voor mezelf beslist dat verder bloggen tijdens de voorstellingenreeks weinig kan bijdragen tot het totaalbeeld. Het is mooi geweest, al zal ik het wel missen. Heb wel even achterom gekeken naar het afgelegde parcours. Vanaf de eerste vergadering op de koer aan de Boerderijstraat op een zonnige lentedag tot hier. Toen spookte nog het beeld van een balorkest door mijn hoofd. Ook de redgie had al een bepaalde visie, maar achter alles zijn we uiteindelijk geland bij de naakte tekst. En wat is die sterk! Ongelooflijk fijn om na al die tijd nog altijd subtiele nuances te ontdekken. In de personages en hun karakters. In hun manier van handelen, hun manier van zijn. Ljippn Eric is als een sluipschutter onder mijn vel gekropen. Op een presenteerblaadje kwam hij uit het niets aandraven met een passend slotakkoord. Nooit eerder investeerden we zoveel tijd in het opzetten een productie. We hebben gewerkt, hard gewerkt en dat is er ongetwijfeld aan te zien. We zijn op elkaar ingespeeld als FC Barcelona in zijn hoogdagen. Met de redgie in de rol van topcoach. Ik verlang nu al naar de première van morgen, maar weet ook dat alles weer in een zucht voorbij zal zijn. Het wordt dan ook genieten van iedere milliseconde, samen met mijn vrienden Jules, Raf en Leopold. Nimmer zal ik ze vergeten…

En nu goak goan lustern noa Frank Sinatra,

Eks ne goenaovend,

Ljippn Eric.

08.11.2011

We naderen nu toch wel heel snel ons einddoel. Vanavond generale repetitie te midden een wel heel bijzondere week. Het moet voor het eerst zijn dat we 6 op 7 dagen door een toneelstuk razen. We lijken haast ahum ahum… beroeps. En toch ervaren we niet als een last. Ondanks onze bij momenten soms drukke en hectische beroepsomstandigheden slagen we er in ons enthousiasme te bewaren. Zelfs na een lange en ingrijpende voorbereiding. Ik heb meer dan ooit het gevoel dat we er klaar voor zijn. 'Let the beast go! Break a leg!', fluister ik mezelf in en hoort… de darmflora roert zich. We zitten op schema.

Morgen een laatste keer bloggen…

07.11.2011

Basta! De periode van proefdraaien zit er op. Vanaf nu is 't voor echt. Morgen al voor onze leden. Donderdag première in een uitverkochte Palace. Vanavond hier en daar wat flarden vergeten. Hier en daar wat omgekeerd. 't Is alleen nog kwestie de stress wat op te bouwen en dan het komt wel in orde. Na de repetitie nog een stukje optreden meegepikt van een Australische bard in de Palace. Ik wens hem van harte een goede keeldokter toe. Niet echt wenselijk dat gebruik van zijn stem. Maar hij is jong, hij heeft de toekomst voor zich. Toch wel geestig, heel geestig, gezellig en tof…

Op de terugweg alcoholcontrole. De flik was het met mij eens, 'Omer' is een lekker bierke.
Safe!

07.11.2011

Vanavond de laatste echte repetitie. Nu mogen we nog even uit de bocht gaan. Heel even maar. Morgen moet alles tot in de puntjes uitgepuurd en uitgespogen te worden als één rijke geut drama en poëzie.

Tiens, we zijn duidelijk in een nogal plastische bui vandaag…

06.11.2011

Gisteren de laatste voorbereidingen getroffen voor 'De Buttesmitters'. Ook technieker Tom had zijn handen vol om onze billboard boven de inkom van de cinéPalace te installeren. U weet bij deze waar u moet zijn. Hier brandt de lamp.

04.11.2011

Blijkbaar kan men de laatste rechte lijn niet aanvatten zonder de nodige stress. Gisteren door omstandigheden niet kunnen repeteren. Geen erg zou je denken, we zijn er al helemaal klaar voor, en toch… Vanmorgen op doktersbezoek. Omdat het moet. Die verkoudheid valt al bij al best mee, maar willen we volgende week snijden als een vers geslepen aardappelmesje van Solingen dan nemen we best geen risico. Een spoedig herstel is aangewezen. Morgen wordt ook al een en ander bargewijs in gereedheid gebracht. De laatste praktische zaken worden geregeld. Voor mezelf wacht de opmaak van de programmabrochures. Voor een keer niet zelf de foto's moeten nemen. Merci, Carine. Al valt het me wel op dat er heel wat bedenkelijke gezichten en poses worden aangenomen tijdens het spelen. Als dat maar goed komt…

03.11.2011

Repeteren. Nope. Dafalgan (x3)

03.11.2011

We schrijven één week voor de première en de herfst houdt mij in haar greep. Een verkoudheid maakt dat mijn stembanden slechts sporadisch de nodige decibels produceren. Het wordt harken tijdens de repetitie vanavond. Ook Davy is serieus aan het snotteren. Triestig, triestig, triestig,… De inkom van de dancing is duidelijk een 'trekgat'!

02.11.2011

Technische repetitie achter de rug. En toch intens. Nooit in het juiste ritme geraakt. Kan ook niet. Stukken en brokken vallen niet te lijmen. Maar we kunnen niet zonder. Nog drie repetities scheiden ons van de première. We zijn er klaar voor. Kriebel in de keel. De falset laat het hier en daar wat afweten. Warme thee met honing en dan 'beddeke'.

31.10.2011

Repeteren op een verloren maandag, het heeft wel iets. Deze ochtend om 8u30 ten strijde getrokken naar de slachtvelden waar 'De Buttesmitters' koning zijn. Met sloten sterke koffie (Merci Yannick!) en even straffe uitspraken. De technische kant van de zaak volledig uitgeklaard. Ook dat komt goed. 's Ochtends ondergedomeld worden in de ruige sfeer van het nachtleven. Het is op zijn zachtst 'speciaal' te noemen. Ongelooflijk hoe licht en muziek de ambiance ten top drijven. Niet alles hoeft begrepen te worden. Niet alles past in het verhaal. Het publiek is getuige van een mozaïek aan sferen en gevoelens. Flitsend van hier naar de overkant en terug. Na de sessie alles doorgespoeld met een 'Omerke' en een gezellig tafelen. Het leven kan simpel zijn. Genoten.

26.10.2011

Vanaf nu spelen we het stuk elke repetitie in een ruk tot aan het gaatje. De eerste keer lukte dat behoorlijk en ook gisteren liep alles vrij gesmeerd. De stress van de naderende première wordt langzaam opgebouwd. We zullen er beslist klaar voor zijn en we mogen dan ook met vertrouwen de finish tegemoet gaan. Een vraag blijft echter rond ons hoofd dwarrelen als herstbladeren op een grijze dag. Hoe zal het publiek reageren op deze rollercoaster van acties en gevoelens? Ik heb er goed oog in, maar toch. Het zullen niet alleen 'De Buttesmitters' zijn die een fameuze inspanning moeten leveren. Ook het publiek zal nauwelijks tijd gegund worden om op zijn effen te komen. Benieuwd, heel benieuwd.

24.10.2011

Onze 'Buttesmitters' zitten in de laatste rechte lijn. Het einde van een lange en hopelijk vruchtbare repetitiereeks is in zicht. Ik heb het gevoel dat we er klaar voor zijn. Vanaf morgen worden repetities niet langer stil gelegd maar spelen we in een ruk alles aan elkaar. Ook geen plaats meer voor hernemingen of aarzelingen. We moeten elkaar helpen, bijsturen, voort doen. Vanavond nog voor een laatste keer aandachtig door de tekst stormen om morgen te schuren, snijden, vlammen… ik kijk er al naar uit.

21.10.2011

Zoals er geen domme vragen zijn, zijn er ook geen slechte repetities. Woensdag bezong ik nog de lof van een professionele voorstelling die rammelt, schudt en beeft. Wel onze repetitie van gisteren rammelde langs alle kanten. Check. Onze redgie schudde bijna uit zijn schoenen van miserie. Check. En de leden die eens een repetitie meepikten bleven met een bevende blik in de ogen achter en de vraag 'Komt dit wel goed?' Check. Goe bezig toch!

20.10.2011

Gisteren een heus wow-effect bij het binnenkomen in 'De Palace'. Hebben ze daar nu niet een bende graffiti-artiesten op de zaal los gelaten. Het resultaat mag er zijn. Met wat variaties in grijs komt het geheel een pak gezelliger over en toch nog steeds rock 'n roll genoeg. Ook de rode lichtgloed bezorgt het geheel een intense sfeer. Ik dus redelijk in de wolken over de gedane ingreep tot plots… entree van de Redgie. Hij een pak minder enthousiast. Voetjes op de grond. Domper op de feestvreugde. Onze rapper op de achtergrond van de affiche is niet meer. Moge hij rust vinden onder de sierlijke laag verfuitspattingen.
Alles doorgespoeld met een fijne repetitie. Op naar de essentie!

18.10.2011

Af en toe eens proeven van professioneel theater, het is voor ons beslist motiverend en een stimulans om nog beter te doen. Gisteren gaan kijken naar 'De Pijnders' van Cie Cecilia. Het schudt, het beeft, het sleurt de toeschouwer mee in een draaikolk van emoties en verlangens. Balancerend tussen oud verdriet en nieuwe hoop. Prachtige, functionele setting, topacteurs en flarden tekst zo uit het leven gegrepen. Schoon, éél schoon.
Vanavond moeten we weer zelf aan de bak. Vanaf nu altijd het volledige stuk met dansen en al. Ook 'De Buttesmitters' hebben een kruis te dragen.

17.10.2011

Dat 'De Buttesmitters' iets teweeg brengt was ons al duidelijk maar bij de foto die ons nu bereikt moeten we spontaan denken aan het monster van Loch ness of de verschrikkelijke Yeti. Hier twijfelt men namelijk ook aan de echtheid van de opname.

14.10.2011

Ik heb reeds toneel gespeeld, al wel eens gezongen, gitaar of poppenkast gespeeld of verhalen verteld op een podium. Maar dansen, ja dansen! Neen, dat nog niet. Tot gisteren dus. 'De 'Buttesmitters' moesten er aan geloven. Onder de deskundige leiding van Christopher Jamin twee uur lang zwoegen op stoere moves en andere macho-bewegingen. De redgie gniffelend op de achtergrond. Maar ook technieker Tom was aanwezig. Op zich niet zo erg ware het niet dat hij een digitaal kleinood had mee gebracht, ook wel eens videocamera genoemd. Het ziet er naar uit dat er weer heel wat bezwarend materiaal geschoten is dat zonder twijfel binnenkort ongecensureerd tegen ons gebruikt zal worden. We zijn tenslotte The Nicolas Brothers niet. Nog niet. Neem even de tijd om deze schitterende danspartij tot op het einde uit te kijken. Daar wordt een mens al eens vrolijk van. Ikke fan!

13.10.2011

Was ons 'Buttesmitters-lied' al een tijdje een feit, dan doen we er vanavond nog een schepje bovenop met de juiste moves. Dansles!

12.10.2011

Amper honderd kaarten scheiden ons nog van zeven uitverkochte voorstellingen en we hebben nog iets meer dan vier weken voor de boeg. De druk wordt opgevoerd, we zullen niet mogen ontgoochelen. Gisteren enkele moeilijke scenes even apart doorgenomen. Ongelooflijk te ervaren hoe goed en hoe dwingend de tekst wel is. We kunnen ons geen uitschuivers permitteren. Van zodra je er even naast zit, begint het merkbaar al te rammelen. Na een paar reprises zaten enkele scenes er 'boenke' op. Machtig en tof! Ook het nummer 'Je 'taime moi non plus' krijgt voortaan een heel andere invulling… ik zal er nooit aan wennen.

Technieker Tom kwam ook langs met het 'Buttesmitters-bord' voor boven den entree van de Palace. Zot! Met flikkerende lampkes en al. Juste lik écht.

Na de repetitie voor het eerst niet kunnen weerstaan aan de frietjes van Christel. Puur van de goeste. The best in the west.

10.10.2011

Zes dagen zonder 'De Buttesmitters'. Ik misse ze.

07.10.2011

Met 'den Davy' in andere oorden en een vrij geslaagde doorloop op dinsdag, kregen we gisteren voor het eerst sinds lange tijd vrijaf van onze redgie. Tijd om even op adem te komen, om even een en ander te laten bezinken. Sinds april zijn we aan een gezapig tempo aan het werken en nog geen minuut, nog geen milliseconde hebben we ons verveeld. Den ambiance is onovertroffen en elke dag groeien we nog wat meer in onze rollen. Als straks de tijdsdruk hoger wordt zal het wellicht nog wat nijpen want er moet nog heel wat gerealiseerd en ingepast worden. Klank, licht, timing… Nog vijf weken te gaan en de première is uitverkocht. Het ziet er naar uit dat ook de andere voorstellingen vlug vol zullen lopen. Tijd dus om volgende week nog een tandje groter te schakelen.

05.10.2011

Voor het eerst in één ruk door het stuk gevlamd. Zo goed als naadloos alle scenes aan elkaar gespeeld. Slechts enkele keren in de verleiding gekomen om een verkeerde afslag te nemen. Dat is alvast een geruststellende gedachte. Achteraf was iedereen dan ook moe maar tevreden. Niet dat we nu op onze lauweren kunnen rusten. Er rest ons nog een pak werk. Bepaalde scenes monden nog steeds uit in een onbedaarlijk lachen. Ook daar moet nog 'ernstig' aan gewerkt worden. Tom was er voor het eerst met een streepje muziek. Een wereld van verschil. Eindelijk kunnen we dansen op iets wat ritme heet. Nog niet meteen een 'Saturday Night Feverke' maar toch… het stuk swingt als een tiet. Nu wij nog.

03.10.2011

Dag Stefaan, Stefke,

't Was een zondagochtend. Dag op dag één jaar geleden. Slecht nieuws. Een donderslag bij heldere hemel was het niet. Je was al langer een ongelijke strijd aan het leveren, maar toch. Een jaar geleden al, wat vliegt de tijd. Ik kan me je nog perfect verbeelden. Jouw manier van lopen, de trekken van jouw gezicht, ik hoor je stem, ik hoor je lachen. Niemand was zo gedreven om bij elke productie steeds weer het onderste uit de kan te halen. Niemand was er keer op keer zo op gebrand om iets moois neer te zetten. Ons 'toneelken' was een stuk van je leven. Je was er bij van in het prille begin in 1974. Hoe vaak hebben we niet een decor opgezet, een bestuursvergadering kleur gegeven, een verrassingstrip georganiseerd, gediscussieerd over alles en over niets? Want je kon ook discussiëren en koppig zijn. Je koos niet altijd de gemakkelijkste weg.

Intussen zijn we een jaar verder en vordert onze 'De Buttesmitters' met rasse schreden. De leemte die je achterliet werd ingevuld, het gemis blijft. Wat had ik graag geweten wat je er van vond. Van het stuk, van de spelers én van de locatie. Wellicht was dat weer geen evidentie geweest en zou het voor de nodige wrevel hebben gezorgd, want op locatie spelen bezorgt vooral de technische ploeg de nodige problemen. Maar ik weet, je zou ook genoten hebben, glimmend van trots op 'jouw toneelken'.

Je zou ons moeten zien. Met zijn vieren, strak in het pak. Davy, Franky, Marc en ik. Duikelend van de ene in de andere scene aan een rotvaart die je niet voor mogelijk houd. We genieten met volle teugen, komen langzaam maar zeker op scherp te staan. Morgen spelen we voor het eerst alles aan elkaar. De techniek wordt ingepast. Ik geloof dat het prachtig wordt, dat gevoel heb ik althans, al ben ik natuurlijk verre van objectief. Ik zit er tot over mijn oren in en dan is het moeilijk om de dingen eens van op een afstand te bekijken. Dat was wellicht je grootste talent. Als alles ogenschijnlijk in de plooi valt nog even de laatste pijnpunten wegvlakken, van op een afstand, van op je plekje achter in de zaal.

Als straks na de première op 10 november de lichten doven zal ik heel zeker even aan je denken, misschien zelfs een traan wegpinken, in het volle besef dat het applaus ook deels jouw verdienste is.

Tot ziens,

Tom.

02.10.2011

Na meer dan twintig intense repetities is het zo ver. Dinsdag spelen we voor het eerst het volledige stuk. Deze morgen nog even de tekst doorgenomen. Op papier moet het zowat probleemloos lukken om te switchen tussen de meer dan dertig verschillende scenes, situaties, pesonages… Op papier dus. Benieuwd wanneer we de eerste keer de mist in gaan en dikke Irene en sexy Suzy onverwacht het pad kruisen van Ljippn Eric en lichte Leopol. Ge moogt gerust zijn. Het begint al te kriebelen.

29.09.2011

In 'De Buttesmitters' mag gespierd taalgebruik dan al niet van de lucht zijn, het is ongelooflijk vast te stellen hoe fragiel dit stuk in elkaar steekt. Constant voelt het aan als dansen op het slappe koord. Bij de minste nuance voel je al vlug dat je er net dat beetje naast zit. Een kleine verspreking, een zin die een tikje wordt verdraaid en weg is het buikgevoel. Formidabel ook hoe onze redgie ons op subtiele wijze weet bij te sturen. Alles wat in de tekst steekt wordt er ook uit gehaald. Om maar te zeggen: het fijne frees- en schuurwerk is begonnen.

26.09.2011

Dit weekend onverwacht een voorstelling meegepikt van Circenses van Circus Ronaldo. Ogen en oren tekort gekomen om alles voor de volle honderd procent te kunnen beleven. Het is opnieuw een wonderlijke voorstelling geworden met de gekende mix van acrobatie en theater, doordrenkt van een tintelend vleugje poëzie. Als toeschouwer word je ondergedompeld in de magische sfeer van het circus en word je haast willoos meegezogen in de rijke fantasiewereld van de Ronaldo familie. Het is het soort voorstelling dat je goesting doet krijgen om zelf op een podium te kruipen. Die prikkel die aanzet om zelf iets te ondernemen, om net dat tikje meer te durven.
Los van alle pretenties durf ik te beweren dat we ook met 'De Buttesmitters' dat pad proberen te bewandelen. De toeschouwer overrompelen en meeslepen in het bruisende nachtleven van de stad. Een wereld van snelle mokken en stoere macho's…

23.09.2011

Een eerste kaap is gerond. Het volledige stuk is opgezet. De laatste zeven bladzijden kregen vorm. Vanaf nu zijn tekstbrochures verworden tot studiemateriaal voor thuis. Moeilijke zin. En het kan nochtans zo simpel zijn. Neem nu bijvoorbeeld 'den Davy'. Als enige niet-Kortrijkzaan misschien een beetje de vreemde eend in de bijt, deze Polinkhovenaar, Polinkhovist, Polinkhoever? Geen idee…

Ogenschijnlijk hebben we hier te maken met een rustige, eerder schuchtere doch verstandige jongeman, met beide voetjes stevig op de grond. Geef hem echter een tekstbrochure in de hand en een rol om te vertolken en er gebeuren werkelijk wonderbaarlijke dingen. Zonder dat hij er zelf erg in heeft, wordt door een minieme verplaatsing van de wenkbrauwen alle intellect zorgvuldig uit zijn wezen gezogen. Davy speelt geen simpele ziel, plotseling is Davy een simpele ziel. De dwaasheid stroomt werkelijk in rijke geuten over het podium. Bij momenten schrikt hij nog even van zichzelf of van de reacties die zijn inleving soms teweeg brengt. Waar we met de andere 'Buttesmitters' ons uiterste best doen om grappig te zijn, stellen we keer na keer vast dat Davy gewoon grappig is. Soms met de vingers stevig in de oogkassen gedrukt, soms het hoofd achteroverslaand in de handen, bij momenten houdt de redgie het niet meer. Is het zijn postuur, zijn manier van bewegen of zijn sappig taaltje? Of zijn het zijn ogen die plotseling vuur vatten, die verdwazing in zijn blik? Eén ding is zeker. Onzen Davy is een fenomeen, écht een fenomeen. Natuurtalent.

20.09.2011

18u30: Straks doorloop van de tot nu toe gekende scenes. Op zeven bladzijden na het volledige stuk dus en toeme… ik heb nu al last van 'den trac'. Hoeveel weken nog te gaan? Dat belooft…

22u30: Terug van repetitie. Mensen vragen mij soms wat er zo leuk is aan theater maken. Aan wroeten op tekst, aan worstelen met emoties, aan samen theater maken… waarom ik het doe? Het antwoord is simpel. Iedere productie is steeds weer een unieke belevenis. Met die kleine groep mensen, op dat moment in dat stuk. Een momentopname waarvan je weet, dit komt nooit meer terug. Met nog meer dan twee maanden voor de boeg weet ik het nu al zeker. Als op 20 november de lichten doven zullen we weer een unieke ervaring rijker zijn. Maandag 21 november wordt bij deze uitgeroepen tot nationale afkickdag! Een dag waar het gepermitteerd is om nog even wezenloos voor zich uit te staren teneinde de doorstane emoties te laten bezinken. Want ondanks het vele vallen en opstaan is het nu al genieten, genieten, genieten…

16.09.2011

Zeven bladzijden scheiden ons nog van het einde. Nog zeven getypte velletjes die gemonteerd moeten worden, en dan zijn we rond. Opvallend hoe we intussen probleemloos switchen tussen personages. Alle registers dienen opengetrokken. Van een poepeloerezat iemand naar een triestig iemand en terug. Om vervolgens te landen als een op zijn pik getrapte Buttesmitter. Gisteren een iewat hectische dag achter de rug en dat voel je al snel tijdens dergelijke inspannende repetities. De nodige adrenaline die niet wil komen en dan is het algauw net niet, net dat tikkeltje te weinig doorleefd. Een 'Buttesmitter' dient zich dan ook ten allen tijde te verzorgen. Keurig op tijd in bed, een gezond en evenwichtig dieet. En op regelmatige basis een paar trappistjes om het af te leren, toch?

14.09.2011

De repetities volgen elkaar gezapig op. Bladzijde na bladzijde naderen we de finale. Als alles verloopt volgens plan moeten we tegen het einde van de maand het stuk volledig hebben opgezet. Keurig op tijd om alles nog te verfijnen en bij te schaven en te laten versmelten met licht, klank, dans… ja, u leest het goed, dans! Gisteren voor het eerst in mijn leven 'ne plakker' gedanst met ne vent. Da toe roar! Niet echt fan. Maar het moet! Enfin, teneinde niet al te veel prijs te geven zal ik het hier maar bij laten. Want voor je het weet begint men te fantaseren over een mogelijk vervolg. Heb voor de zekerheid de resterende tien bladzijden toch maar eens doorgenomen. Ik geloof dat we de genantste scenes nu wel gehad hebben. Alhoewel, voor je 't weet komt de redgie met weer een of andere voze gedachte aandraven. Toch nog even de vingers kruisen…

09.09.2011

Ik beken. Ik heb altijd al een zwak gehad voor dialecten. De deining van het gesproken woord. Hoe ons Kortriks langs de Gentsesteenweg over Deerlijk kruipt tot Waregems, om naadloos langs Zulte te stranden in plat Gents. Dialect is geen wetenschap, is geen keurig afgebakend domein. Het is de speeltuin van de volkse taal. In het Bavikhoofs van Gerrit Callewaert ontwaren we de laatste stuiptrekkingen van ons Kortriks, die amper twee kilometer verder in Ooigem overspoeld worden door Waregemse klanken. Wonderlijk toch?
Is ons Kortriks sappig te noemen? Ik denk het niet. Klinkt het een Antwerpenaar als Russisch in de oren? Misschien. Hou ik er van? Absoluut! Ik heb deze week even de tijd genomen om het tumult omtrent het West-Vlaams in 'het Goddelijke Monster' te laten bezinken en moet bekennen. Tien minuten voor het einde ben ik afgehaakt. Hoe is het mogelijk dat een dergelijke indrukwekkende productie tenonder gaat aan het gevoelloos adapteren van Twestvlams? Hallo, is er een specialist in de zaal? Iemand die de acteurs kan wijzen op meer dan louter wat klanknabootsingen. Iemand die de finesses uit ons taaltje weet te puren. Als wij zeggen: 'je wa hoddelijk!', dan bedoelen we heel iets anders dan 'goddelijk'.

Daarom proberen we met 'De Buttesmitters' onversneden Kortriks te spreken. Dat vergt een inspanning, want niet altijd is het simpel om een script in keurig Nederlands om te turnen tot dialect. Maar het moet! Voeg daarbij het fantastische 'Polinkhoofs' van 'buttesmitter' Davy, en we krijgen een 'hoddelijke' mix van West-Vlaamse klanken.

07.09.2011

Laat er ons niet flauw over doen. Een mens die op een podium kruipt is, minstens een beetje, ijdel. Ook bij acteurs zal dat dus wel het geval zijn, en toch… Om bepaalde dingen gespeeld te krijgen moet een mens zijn ego soms serieus aan de kant kunnen schuiven. Moet men zijn eigen gevoelens al eens opzij zetten. Gisteren tijdens de repetitie, scene uit een pornofilm. Marc en mijzelf in een compromiterende pose. Even slikken toch… Akkoord. We zijn een bende vrienden die samen theater maken, en goede vrienden komen langs achter… maar toch. Rap! De pommade! Mijn zieltje is geraakt.

Oh ja. Een mens zou het al vergeten. Gisteren ook algemene vergadering gehad voor de verdeling van de publiciteit. Na uitgebreid overleg een smaakmakertje ten beste gegeven voor onze leden. Eindelijk een beetje publiek. Goed gevoel…

30.08.2011

Weer een fijne repetitie achter de rug. Elke scene is straffer dan voordien verwacht. Onze redgie haalt het beste uit het stuk naar boven. Wij halen ons beste stuk boven. Hilarische toiletscene. Ook onze kostuums gepast vanavond. De broeken moeten gekort en het schoeisel dient nog beter afgestemd, want donderdag volgt de definitieve shoot voor de affiche en andere promo. Bij wijze van aperitief al deze prent. Don't…

29.08.2011

Gisteren op verrassingstrip met Isegrim. Zoals steeds een fijn groepsgebeuren. Bijpraten met de andere leden. Ons laten verrassen door puntsluizen en gesloten circuits. Uitwaaien op het dek van de Verdi. Genieten van een breed uitwaaierende Schelde. Proeven van een plaatselijk biertje. Op de terugweg met een klein hartje busgewijs de avant-première weggegeven van ons 'Buttesmitters-lied'. Na een beluistering kon een aantal leden het refrein al reproduceren. Een hit in wording… ahum ahum. Deze week ook tijd om werk te maken van onze affiches, uitnodigingen en de opstart van de reservaties. Hou ons in de gaten!

25.08.11

Voor het eerst na de zomerstop weer gerepeteerd in 'De Palace'. Vulle kroote ambiance! Achteraf ook even blijven hangen aan het toogske. Fijne organisatie, leuke mensen… Mooi om te zien dat er in ons door commercie bedorven wereldje nog zoiets bestaat als 'vrijwilligers'. Eigenlijk is wat wij doen net hetzelfde. Ons belangeloos inzetten voor ons 'toneelken'. Al kunnen we er natuurlijk heel wat in kwijt. Al krijgen we er natuurlijk heel wat voor terug. Al hopen we in stilte van volle zalen en een deugddoend applausken. IJdelheid.

23.08.2011

Eerste repetitie na de zomerstop achter de rug. Het was weer wat zoeken naar het juiste ritme en de juiste tekst op de juiste plaats. Voor het eerst ook weer gerepeteerd in onze boerderij aan de feeststraat. We missen duidelijk de ambiance van de Palace en moeten dringend daar weer aan de slag. De redgie pakte uit met een verrassende spreuk uit sanitaire sferen. Iets met 'hem' en 'van stro verversen'! Heel leerrijk toch zo'n repetities. Genk plaatste zich vanavond voor de Champions League. Ook in Limburg kunnen ze met ballen overweg.

22.08.2011

Terug van een vergadering over 40 jaar Isegrim want dat zit er aan te komen in, schrik niet, 2014. Ruimschoots op tijd hoor ik u denken, maar een mens kan maar beter terdege voorbereid zijn. Heel wat leuke ideeën gesprokkeld die zachtjesaan geconcretiseerd moeten worden. Nooit slecht om alles even te laten bezinken. Morgen echter weer 'Buttesmitters'-time! We zijn er helemaal klaar voor…

19.08.2011

Vandaag langs geweest om mij een tuxedo aan te meten. Strak in het pak, naadloos in stijl. Deze Buttesmitter is klaar om de nacht te veroveren. Col sjaal? Col revers? Geen idee waar het verschil hem zit maar Ljippn Eric kruipt steeds dieper onder mijn vel. Hopelijk dringt zijn vuilbekkerij niet geruisloos door tot in mijn dagdagelijks taalbebruik. Gelieve in ieder geval niet op te schrikken als ik plotseling nogal grof en ongezouten uit de hoek kom, gulder onwozzeleirs.

16.08.2011

Zopas Davy en Franky uitgewuifd. Ze kwamen langs om hun lijnen in te zingen. Hierbij verklaar ik officieel ons Buttesmitters-lied als af! Morgen alles spoor per spoor naar de studio doorsturen en dan met een bang hartje (maar toch ook een beetje trots) wachten op het definitieve resultaat. Benieuwd wat professioneel gemix vermag met onze song. Een nieuwe episode in het epos van 'De Buttesmitters' lijkt afgerond. Nog even wachten en dan laten we de vruchten van onze muzikale inspanningen (of zijn het uitspattingen?) op jullie los. Tot zolang wens ik jullie… zoete dromen.

10.08.2011

Mijn bijdrage tot het 'Buttesmitterslied' was reeds ingezongen, maar sinds gisteren is mijn stem niet langer alleen te horen op onze song. Gisterenavond kwam Marc alias 'DJ Raf' namelijk het beste van zichzelf geven voor de micro. De eerste keer voelt dit wat onwennig aan en een lachsalvo was nooit veraf. Ook de redgie was van de partij. Niet om een en ander bij te sturen, maar gewoon voor de gezelligheid. Om maar niks van het momentum te missen. Mmmm… da klinkt goe.
Het kriebelt als een rosse mier om nu reeds een fragment, een flard op het internet te gooien maar ik wacht liever tot alles is ingezongen en afgemixt. Tot zolang groet ik u en wacht vol ongeduld om onze capriolen op jullie los te laten.

07.08.2011

Met iets meer dan tien repetities achter de rug en ongeveer de helft van het stuk opgezet genieten de 'Buttesmitters' momenteel van een adempauze. Ruimschoots op schema zou je denken, want doorgaans beginnen we pas medio augustus te repeteren voor onze november-productie. En toch… Na een veertiental dagen zonder repeteren begint het bij deze Buttesmitter alweer te kriebelen, want er staat nog heel wat werk op de plank. Kostuums dienen gevonden en gepast, foto- en videomateriaal voor drukwerk en andere promo dient geschoten en gemonteerd te worden. Klank, licht, scenografie, hier en daar zelfs wat choreografie (!)… heel wat aspecten van onze voorstelling moeten nog hun invulling krijgen. Geen sprake van paniek maar iets in mij zegt dat we de komende maanden nog goed zullen kunnen gebruiken. Overtuigd van een goeie afloop dankzij het enthousiasme en de spirit van ons 'toneelken' wacht ik intussen vol ongeduld op het vervolg en kijk ik naar een blauwe hemel waar grijze wolken verzamelen om onze zomer nog iets verder te verzuipen. Morgen weer werken…

28.07.2011

Gisteren samen met Didier Deruytter ijverig gewerkt aan het 'Buttesmitters'-lied. Een rapsong met een kitscherig refrein over nachtraven en hete mokkels. De vuilbekkerij is niet van de lucht en laat dat nu net een van onze sterke punten wezen. Zelf al de nodige lijnen ingezongen, nu is het de beurt aan de andere 'Buttesmitters'. Benieuwd wat ze er van bakken. Als alles meevalt, de wind goed zit, de sterren ons gunstig gezind zijn volgt er ook nog zoiets als een videoclip. Hou deze webstek in de gaten of volg ons via Facebook en u maakt alles mee vanop de eerste rij. Video killed the theatre star. Al hopen we in november het tegendeel te kunnen bewijzen.

20.07.2011

Gisterenavond repetitie nummer elf afgewerkt. Voor de tweede keer de bretels gespannen op de plaatst délict: dé 'Palace'. Akoestisch mag het dan al geen hoogvlieger zijn, dit euvel wordt ruimschoots gecompenseerd door de authenticiteit, de sfeer, het karakter van de zaal… En toch dienen er zich nog grotere problemen aan. Onze redgie stelde namelijk vast dat twee steunberen in het midden van de zaal het zicht meer dan belemmeren. Bij een eerste verkenning leek het ons nog best te doen, maar nu we er effectief aan het monteren zijn wordt het pijnlijk duidelijk. Om de capaciteit van de zaal ten volle te benutten en ons publiek optimaal te laten genieten zouden die palen best verdwijnen. Wellicht stort dan het balkon naar beneden maar laat dat een detail wezen. Enfin, met een korte vakantieonderbreking in het verschiet hebben we alvast weer iets om ons hoofd op te breken, al blijft het enthousiasme van 'De Buttesmitters' ongeschonden.

14.07.2011

Gisteren gerepeteerd in de 'Palace'. Davy, Franky en Marc waren onder de indruk. Yep! Dit zit wel (porno?)snor. Ongelooflijk ook om al eens te ervaren hoe een ruimte bijdraagt tot het buikgevoel dat je krijgt als speler. Alsof alles plots intenser wordt. Zoals eerder gemeld zijn de eerste achttien pagina's gekende materie en ze werden dan ook vlot doorgenomen. We kregen ook bestuurlijk bezoek. Michèle kwam de troepen even aanschouwen en pikte in op het misschien wel minst gunstige moment. Bij het monteren van een nieuwe scene. 'De Buttesmitters' is nu eenmaal een stuk dat pas klopt als je het totaalplaatje krijgt gepresenteerd. Neem er een momentopname uit en het slaat wellicht nergens op. Gefronste wenkbrauwen zullen de komende maanden wellicht meermaals ons deel worden, maar daar zullen we mee moeten leren leven. Het is pas op het einde dat alle stukjes in elkaar zullen vallen. Dat het stuk zijn natuurlijk 'flow' zal vinden. In navolging van de redgie tijdens een van de vorige repetities heb ik ook eens een stukje gefilmd. Benieuwd om de 'Buttesmitters' eens aan het werk te zien in hun natuurlijke omgeving.

06.07.2011

Als trouwe blog-lezer had u het wellicht al begrepen. We hadden er onze zinnen op gezet, maar nu er definitief beslist werd om te gaan spelen in de legendarische 'Ciné Palace' kriebelt het toch wel een beetje. Met de locatie en de sfeer in gedachten is het toch wel even anders repeteren. Alsof het waarheidsgehalte van de vertoning plotseling een serieuze boost zal krijgen. De sfeer is er zowieso authentiek. Hier druipt - vergeef me de uitdrukking - de geschiedenis van de muren. Moest dit gebouw kunnen spreken…
Hoe vaak passeerden we als kind niet in de Zwevegemsestraat en probeerden we stiekem een glimp op te vangen van de met zwarte balkjes afgekleefde foto's van wulpse Lolita's, kronkelend in de armen van stoere macho's met porno-snor? De cinema werd dancing, de dancing werd muziekhandel, de muziekhandel werd platenzaak, de platenzaak werd de vaste stek van vzw Cine Palace. In november doen we nog even de sfeer van weleer herleven alvorens 'de Palace' in 2012 onherroepelijk tegen de vlakte gaat. Als u me straks ontmoet met een voldragen snor en betrapt op een fluks Duits accent, dan weet u alvast hoe laat het is.

01.07.2011

Na weken van inschatten, overleggen, discussiëren werd er besloten. Alvorens de legendarische Kortrijkse sekscinema/dancing 'Cine Palace' in 2012 tegen de vlakte gaat, krijgt men er bezoek van 'De Buttesmitters'. Celebration time, come on! In tegenstelling tot onze vertrouwde zaal aan de Boerderijstraat is hier alles aanwezig om u onder te dompelen in de authentieke sfeer van een groezelige dancing ergens in de woelige jaren '80.

Dus kam duw oar,
doe sjieke kljirrn an,
van de C&A,
ik ken doar nieten van.

En goat ton moa zjirre
an den dansvloer stoan,
en uw woggn zien konins
die an den droad goan stoan.

28.06.2011

Gisteren wellicht de heetste repetitie uit de geschiedenis van Isegrim. Het betere zweet- en plakwerk. Marc bracht wat gerstenat mee teneinde ons vochtgehalte op peil te houden. Geniale zet! Begonnen ook met het monteren van 'Het Buttesmitters-lied'. Dat wordt een hele opdracht. De Beastie Boys in 't Vlams. Ook tweemaal door de tot hier toe gekende tekst gefietst. Al bij al opnieuw een geslaagde repetitie en toch…
Gisterenavond post de redgie op Facebook het volgende: Bedankt mannen! Schitterende repetitie en beeldmateriaal om 'u' tegen te zeggen. Van zo'n uitspraken wordt een mens al eens nerveus. Gisterenavond bracht de redgie namelijk een videocamera mee. Foto's tot daar aan toe maar bewegende beelden… dat kan tegen ons gebruikt worden. De bijgevoegde grijns voorspelt geen goeds.

Alle inlichtingen die kunnen leiden tot ingeslagname van een gelig JVC-camcorderke zijn welkom ten kantore van 'De Buttesmitters' al rijst het vermoeden dat het bezwarend materiaal reeds meerdere malen werd gekopieerd.

25.06.2011

Met veel plezier volg ik de blog van 'De Buttesmitters'. Nu lees ik een persoonlijke boodschap en voel mij bijna verplicht hierop te reageren. Als dat maar goed komt, maar bon, hier ga ik:

Beste Tom en ook de andere buitenwippers,

nooit eerder ben ik met zoveel goesting aan de voorbereiding van een voorstelling begonnen. Een stuk waar, en je zegt het zelf, de tenen meer dan 'uitgekuist' moeten worden. Waar veel werk aan is, maar vooral: waar ik als regisseur en jullie als spelers zeer veel creativiteit moeten inleggen. Een stuk en een ploeg naar mijn hart. We hadden afgesproken om allemaal met een wit blad van start te gaan. Als Redgie kan dat natuurlijk niet, maar de schijn was er wel, geef toe. De ploeg van vier spelers ging eerst wat aarzelend van start, maar al gauw bleek aarzeling en onbegrip om te slaan in creativiteit, zoeken, proberen en diep gaan! Maar ook ik moet hier diep gaan, geloof me. Ik moet de creativiteit van het moment aangrijpen en omzetten in bruikbaar materiaal. En godver, het werkt nog ook! Daar zijn nu al voorbeelden genoeg van. En toen kwam de plotse ingeving van de kippen, en zonder problemen gingen de vier spelers ermee aan de slag... De kippen zijn weg, maar kijk eens achterom wat er is overgebleven? Schoon hé! En een telling binnen het dierenrijk leert me dat de mogelijkheden bijna ontelbaar zijn.

Beste Tom, Franky, Marc en Davy, hoe heet zo'n dier met een lange hals ook alweer?

Beste groeten van uw Redgie,

Rik

24.06.2011

Beste Rik,

Heb even de tijd genomen om de repetitie van vorige woensdag te laten bezinken. Akkoord, 'De Buttesmitters' is geen gewoon stuk en het vergt al eens een inspanning van de acteurs. Er moet al eens zot gedaan worden, zonder schroom over de schreef gegaan worden. De ene keer als stoere mannenmacho, dan weer als hysterische troela. Ons stembereik wordt uitvoerig beproefd en getest. We moeten om het beoogde doel te bereiken – vergeef me de uitdrukking – al eens onze tenen uitkuisen. Ons volledige inlevingsvermogen dient aangesproken. Daar is niks mis mee. Maar hoe ver mag men gaan bij dit alles? Tijdens de repetities hebben we al heel wat uitgetest, hebben we al heel wat afgelachen. Maar zeg nu eens eerlijk: dat we ook kiekens moesten spelen, dat was toch maar om te lachen, hé?

Groetjes,

Tom.

23.06.2011

Repetities lopen al eens uit. Zeker als ze hevig en productief zijn geweest. Dan is iedereen toch net dat tikje meer opgenaaid. Vanavond weer zondermeer een leuke sessie beleefd. Een paar keer dwars door het lint gefietst. Slappe lach… onbedaarlijk giechelen, leuke vondst. Zoeken, tasten, vinden, … De eerste dertien bladzijden vallen in hun plooi. Nu nog de juiste kadans vinden, het juiste ritme. Want daar draait het om in 'De Buttesmitters'. Kadans, ritme, timing, … en als het lukt. Yes! Dat voelen we nu al. Nog even nagekaart met Davy, Franky en Marc. Leuke babbel, mooie mensen. Welterusten…

22.06.2011

Vanavond opnieuw repetitie en ik maak me sterk, de tekst van de eerste dertien bladzijden is gekend! En toch… het zal weer zwoegen zijn. En van tju toch… thuis wist ik het. Iedereen die ooit een tekst heeft moeten leren zal het ongetwijfeld herkennen. Dat eerste moment zonder boek. Alsof uw gedachten plotseling niks meer hebben om zich aan vast te klampen. Even tasten in het ijle. En dan weer stap voor stap verder, baggerend door bladzijden vol tekst, zwetend op actie en interactie. En langzaam maar zeker komen de woorden, komen de zinnen als vanzelfsprekend, als vanzelf. Vanaf dat moment kan je vliegen, kan je snijden, kan je gaan met die banaan! Vanaf dat moment begint het genieten…

18.06.2011

Het bruisende nachtleven levert inspiratie voor soms hilarische poses en verwikkelingen. Maar wees gerust. Zelfs dit kunnen we allemaal uitleggen.

16.06.2011

Pas thuis van repetitie. De adrenaline gutst werkelijk door het vege lijf. Nooit eerder waren repetities zo intens en vermoeiend. We hebben ons werkelijk in het zweet gewerkt. Maar het marcheert, het marcheert… denk ik. De redgie zien gniffelen, de redgie zien bulderen… Slapen zal niet meteen lukken. Deze 'buttensmitter' is iets te opgefokt, trekken, duwen… Deze keer echte foto's genomen ook, maar dat is voor later. Nu moe. Nog even Marcel en het Journaal en dan… slapen. Check!

13.06.2011

Bezoekers van deze blog hebben het reeds gemerkt. De repetities voor 'De Buttesmitters' volgen elkaar in een gezapig tempo op. Bij een andere november-productie starten de repetities meestal na 15 augustus, maar omwille van het specifieke karakter van 'het stuk', hebben we besloten onze repetitieboot heel wat vroeger te water te laten. Op die manier kunnen we een en ander uitproberen, zonder al te grote druk. Kunnen we proeven van hoe bepaalde acties werken en andere dan weer niet. In feite is alles wat we ondernemen vóór de grote vakantie 'bonus' zoals onze redgie pleegt te zeggen. Ongetwijfeld zal deze vroege start bijdragen tot de kwaliteit van het eindresultaat. Het spelplezier tijdens deze eerste 'ongedwongen' repetities nemen ze ons in ieder geval al niet meer af.

10.06.2011

Belofte maakt schuld dus bij deze presenteer ik u de eerste officiële foto van de bende. Niet meteen een flatterend gebaar, maar wees gerust… we kunnen het allemaal uitleggen.

09.06.2011

Het probleem met voornemens is dat ze meestal hardnekkig zichzelf blijven. Vanavond de eerste vijf bladzijden van 'De Buttesmitters' gemonteerd. Niet zonder eerst een toost te hebben uitgebracht op het witte brood en de bijhorende weken van Marieke en Davy. Was het onder invloed van de drank? Of kwam het door de zoete geur van marshmallow bij het ronden van de dag? Na enkele reprises kwam een zeker buikgevoel naar boven. Zo'n gevoel van: 'Dit komt wel goed'.
Ik had me voorgenomen enkele foto's te nemen van de eerste montage. Fototoestel thuis, nope dus. Gelukkig was daar Davy met zijn mobieltje. Vaak verketterd, nu een zegen… dat mobieltje, niet Davy. En zo lever ik morgen het bewijs van een voornemen dat er geen meer is!

07.06.2011

Je hebt ze in ongeveer alle kleuren. Rood, bruin, blauw, groen… maar wij nemen van die gele. Soms onderverdeeld in zes, twaalf of twintig vakjes. Die van ons in wel vierentwintig! Je kunt ze probleemloos stapelen en tijdens de volgende repetitie vissen we uit of we er ook creatief mee kunnen zijn. Ik hou u op de hoogte…

05.06.2011

Gisteren naar de huwelijksmis geweest van 'Buttesmitter' Davy Parmentier. Een ingetogen viering met fijne en persoonlijke teksten en muziek. Het Isegrim-team wenst hem en Marieke het allerbeste toe, en we hopen dat dit prille geluk niet wordt verstoord door het al te expliciete taalgebruik van 'De Buttesmitters'.

03.06.2011

Donderdagavond een huiskamerconcertje meegepikt in wat mogelijks onze locatie voor 'De Buttesmitters' zal worden. Genoten van het intimistisch decor, met muziek om bij weg te dromen van Kit Soden, een Canadese singer-songwriter. Achteraf een leuke babbel met Kit en vrouwlief Aliza. Totaal aantal aanwezigen: tien! Inclusief technieker. Jammer toch… maar mooi, heel mooi! Neem even de tijd om hun jongste nummer te bekijken en vooral te beluisteren. Voor alle duidelijkheid: de locatie in de video is niet wat wij voor ogen hebben…

31.05.2011

Oelala! Eventuele locatie gaan bekijken. Bonke derip!
Vrienden, er is geen weg terug vrees ik. Eens we dit gezien hebben…
Nu nog het bestier overtuigen.

29.05.2011

'De Buttesmitters' is een stuk waar je alle kanten mee op kunt. En toch weer niet… Dinsdag gaan we een alternatieve locatie bezoeken. Benieuwd wat we mogen verwachten. Wordt ongetwijfeld vervolgd…

27.05.2011

Zopas nog contact gehad met Didier Deruytter. Hij ziet het wel zitten om ons 'Buttesmitters'-lied te arrangeren (puur muziektechnisch, niet pejoratief!). We kijken er al naar uit, maar eerst tourt Didier tot 16 juni met 'Ozark Henry' door Duitsland.

25.05.2011

Gisteren voor de derde keer door het script geraasd. Want razen dat doet het wel. Aan een rotvaart volgen de scenewisselingen elkaar op. Weer serieus wat afgelachen, maar ook serieus gewerkt. Onze falsetto's beginnen langzaam maar zeker opgewarmd te raken. Dat zal nodig zijn want er dient ook gezongen te worden. Het 'Buttesmitters-lied' krijgt vorm…