The Rose Garden

Deze komedie speelt zich af in "The Rose Garden", een luxebordeel waar je het aanlokkelijke, het sensuele en het sprankelende van een pas ontstopte fles champagne kunt terugvinden.

Wat een rustig avondje toneel moest worden draait echter uit op een bezoek aan "The Rose Garden".

Wanneer Madame Rose, de eigenares van The Rose Garden, er het hoofd bij neerlegt, besluiten haar meisjes Nina, Ursula en Nathalie het voorval te camoufleren en zelf de bar te runnen.

Jacques, een toevallige klant, blijkt echter hoe langer hoe meer invloed te kunnen uitoefenen op deze toestand. Alleen Lowieke, een vaste klant, blijft bijzonder rustig onder de ganse situatie... of zelfs iets te rustig...

Maar laat Rita, de vrouw van Jacques, dit allemaal zo maar gebeuren?

Misschien heeft u zich al dikwijls afgevraagd wat er zich aan de andere kant van de "rode lichtjes" afspeelt? Wel, nu kan u ongegeneerd komen binnenkijken.

'The Rose Garden' is een pretentieloze komedie en staat garant voor een heerlijk avondje ontspanning!

Lieven Decaluwé - Eline Dehens - Martine Duyck - Patrick Masschelein - Saskia Soete - Paulette Vanneste - Kim Verschelde

vrijdag 12 en 19 maart om 20u
zaterdag 13 en 20 maart om 20u
zondag 21 maart om 15u

Na zijsprongetjes naar de showroom van Meuleman en het Hoekhuis, speelden we deze keer opnieuw in onze vertrouwde zaal van Stella Maris, Boerderijstraat 69, Kortrijk.

Met Philip Strobbe zit een collega van 'Toneelkring Harlekijn' in de regisseursstoel. Met 'The Rose Garden' is hij toe aan zijn vijvendertigste toneelregie. Alleen al bij de 'Kortrijkse revue' nam hij reeds tien maal de regie voor zijn rekening. Eerder kwam hij bij ons 'Milleke van Heule' regisseren, maar wie is die Kortrijkse toneelrat eigenlijk?

Philip, wanneer maakte je je toneeldebuut?
In 1982 werd op de Sint-Elisabeth parochie 'Toneelkring Harlekijn' opgericht. Ik hielp mee aan het decor van het eerste stuk en in 1983 werd mij 'tussen pot en pint' gevraagd of ik ook niet wilde spelen.
In 'Tante Jutta uit Calcutta' kreeg ik meteen een hoofdrol toebedeeld en de trein was vertrokken.
Wanneer ben je begonnen met regisseren?
Totaal onverwacht kwam in '93 de vraag of ik wilde regisseren. Ik stond wel open voor deze uitdaging en met 'Ketchup en Sangria' bleek mijn eerste wapenfeit als regisseur meteen een schot in de roos. Al gauw stootte ik echter op mijn eigen beperkingen omwille van een te smalle basiskennis. Ik ben dan ook meteen gestart met het volgen van cursussen.
Wat is er zo leuk aan toneel spelen?
In 't vel kruipen van iemand anders is sowieso een hele uitdaging en bijzonder fijn om te doen. Moest ik mezelf moeten spelen dan zou het wellicht een stuk minder interessant worden, niet in het minst voor de toeschouwer…
Wat is er leuk aan Isegrim?
De samenwerking met Isegrim is andermaal heel leuk verlopen. Met Paulette en Lieven kende ik reeds een paar sterkhouders van jullie vereniging en de uitdaging om er met de 'onbekende' gezichten tegenaan te gaan maakte het dubbel spannend. Iedereen was meteen gemotiveerd, de sfeer was prachtig…
Spelen of regisseren?
Smerige vraag, dadde. Eigenlijk liever spelen al is regisseren toch ook uitermate boeiend.
Wat is uw mooiste toneelherinnering?
In 2007 mocht ik in de Sam-school in Deerlijk 'De vloek van Macbeth' regisseren. Zoiets ondernemen met kinderen met een beperking (dyslexie, authisme, …) was onvergetelijk. Negen maanden intensief repeteren met kinderen die al te vaak 'als dom' worden bestempeld en ze doen geloven in hun eigen kunnen… De dankbaarheid en de liefde die je van die kinderen terug krijgt is ongelooflijk. Ik krijg er nog steeds 'kiekevljis' van…
Philip, alvast bedankt voor dit fijne gesprek en nog veel toffe toneeljaren toegewenst.

PAULETTE VANNESTE

De tijd vliegt, zoveel is zeker want met 'The Rose Garden' viert ons aller Paulette haar 25ste jaar op de planken bij onze vereniging. Voor ons reden genoeg voor een klein gesprekje.

Paulette, hoe ben je indertijd begonnen met toneel spelen?
Op een trouwfeest waar mijn man Laurent, die patissier is, de taart moest leveren kwamen we in gesprek met Stefaan Gruwez, fotograaf van dienst. Blijkbaar was hij lid van Isegrim, en ik vertelde hem dat ik er wel wat voor voelde om dat ook eens te proberen. Niet veel later was het zover…
Wat was uw eerste stuk?
Ik maakte mijn debuut in 1985 met 'Een Brouwer in de politiek', meteen een grote rol waarin ik als debutant enorm veel opstak van de 'oude garde. Ik was doodnerveus, maar Henriette Spirig, Renaat Courtens en Frans Ameye leerden me beetje bij beetje de kneepjes van het toneel spelen.
Wat is er zo leuk aan toneel spelen?
Ongetwijfeld de groepsfeer en de verbondenheid met de andere spelers, de mensen van de technische ploeg, enzomeer. 'Isegrim' is dan ook meer dan zomaar een groepje individuen. Het is als het ware één hechte familie. Iedere keer denk ik: 'dit wordt mijn laatste stuk', maar even later starten de repetities en zijn we weer vertrokken voor een nieuw toneelhoofdstuk. Noem het gerust 'een passie', want eind mei sta ik inmiddels ook al voor de elfde keer op de planken in de 'Kortrijkse Revue'.
Wat is de mooiste herinnering?
Niks dan goeie herinneringen eigenlijk, al zijn er natuurlijk altijd wel stukken die er een beetje uitspringen. 'De broers Geboers' met regisseur Patrick Mahieu was mooi, maar ook 'Toetjes' was zondermeer een hoogtepunt. Ook de sprookjes zijn natuurlijk onvergetelijk. Zo mocht ik in 'Lieve Heks' een liedje zingen met een zaal vol kinderen hangend aan je lippen. Dat zijn momenten die je niet licht vergeet.
Hoelang zou je  nog willen doorgaan met spelen?
Het ogenblik dat het geheugen niet meer mee wil stop ik er onmiddellijk mee, al hoop ik dat die dag nog een tijdje op zich laat wachten. Met de jaren worden de rollen die je kunt spelen natuurlijk ook wel schaarser. Een jong, verleidelijk meisje moet ik niet meer spelen, dus eindigen we meestal bij een ouwe tante, of een oma, of zoals nu bij een madame van een 'oerekotje'… (lacht)
Paulette, alvast bedankt voor dit fijne gesprek en de toffe toneeljaren.
Wij wensen 'uw geheugen' een lang en gezond leven toe…